AmigaShell

Wprowadzenie

AmigaOS jest znany większości jako Workbench, ale zasadnicza część systemu to AmigaDOS. Jest on dostępny z poziomu Workbencha w okienku poleceń – nazywanym też okienkiem CLI, shellem, powłoką.

AmigaDOS to temat na książkę, chcąc opisać dobrze polecenia potrzeba na to ok. 200 stron. Skupię się na podstawowych zastosowaniach dla początkujących.

Jak uruchomić

Dosyć często pokazuję przywołanie okienka poleceń – klawisz prawa amiga+e – ale to jest do jednorazowego wydania polecenia. Takie okienko po wydaniu polecenia zamyka się bo nie jest potrzebne.

Właściwy dostęp do poleceń AmigaDOS uzyskasz wydając w okienku poleceń komendę CLI (skrót od Command Line Interface)

Możesz też skorzystać ze skrótu Shell – znajduje się na AmiDocku.

Jest więcej sposobów na dostanie się do AmigaDOS ale interesuje nas dostęp do niego z poziomu Workbencha i te dwa sposoby wystarczą.

Jak zamknąć

Wpisując ENDCLI bądź ENDSHELL lub klawiszami Ctrl + /

Jak to działa

Przy wpisywaniu komend wielkość liter nie ma znaczenia, ale będę używał dużych żeby było przejrzyściej.

Okienko daje się skalować (czyli chwytając za prawy dolny róg możesz je rozciągnąć aby było widać więcej) ale nie możesz przewijać (nie ma suwaka). Można mieć otwartych kilka okienek – działają one niezależnie. Do uruchamiania kolejnych służy komenda NEWCLI

Korzystając z poleceń Amiga DOS można nie tylko dokonywać operacji na plikach czy wywoływać określone polecenia. Można też uruchomić programy które działają z linii komend (czyli m.in. wszystko to co znajduje się w katalogu  C) oczywiście podając określony parametr (argument). Można też tworzyć proste skrypty.

Wpisywane komendy są zapamiętywane – można przewijać użyte polecenia klawiszami strzałek (góra/dół). Jest to przydatne gdy zrobimy literówkę – można poprawiać pojedyncze znaki.

Przydatne skróty:

Jak skopiować tekst z okienka – zaznaczyć myszką i skopiować do schowka klawiszami prawa Amiga + c

Jak wkleić tekst do okienka – klawisze prawa Amiga + v

Przerywanie wykonywanego programu – kombinacja klawiszy ctrl+c, ctrl+f, ctrl +d (zależnie od uruchomionego programu – któraś na pewno zadziała)

To jest przydatne w sytuacji np.ładuje się jakaś lista plików i to trwa za długo, albo wczytała się dokumentacja (po komendzie HELP) i widzimy że trzeba przewijać treść która nas nie interesuje, itd.

Zatrzymanie wyświetlania (pauza) – klawisz spacji, by kontynuować wyświetlanie dalej skasuj znak spacji klawiszem backspace czyli <-

Przykład prostych zastosowań

Na początku wygląda to tak

Numer procesu jest różny i nie ma znaczenia. Początek jest zawsze na dysku systemowym a ten znak > to tzw. znak zachęty.

Przypisania

Czy jak kto woli urządzenia logiczne (to co tutaj link pokazywałem jak zrobić oddzielnym programikiem).

Komenda ASSIGN

Przechodzenie do wybranego katalogu na dysku

DIR (od „directory”).

Komenda DIR wyświetla zawartość katalogu przed znakiem zachęty. Wpisując DIR DH:0 przejdziesz do katalogu głównego dysku DH:0 ale będąc w nim.

Chcąc zmienić dysk używasz komendy CD

Można oczywiście dochodzić do pliku po kawałku, lub wpisywać dłuższe ścieżki jeśli ktoś pamięta położenie katalogów i pliku.

Informacje o komputerze

CPU – podaje jaki masz procesor

AVAIL – (od „available”) pokazuje ilość pamięci RAM jaką masz do dyspozycji – całej i wolnej

Zapisywanie listy plików

Wskazujesz: katalog z którego chcesz zapisać listę plików, miejsce gdzie lista plików ma być zapisana oraz nazwę pliku z listą.

Przykład niżej – tworzenie listy plików i katalogów z SYS: (katalog główny dysku systemowego) i zapisanie listy do ramdysku do pliku o nazwie lista

poniżej widoczny zapisany plik

i jego zawartość

Lista napędów i podstawowe informacje

Komenda INFO – widoczne użyteczne informacje np. zajętość procentowa każdego z dysków

Ustalenie maksymalnej szybkości transferu danych odsługiwanych przez napędy

Służy do tego programik idetool uruchomiony z parametrem według schematu: idetool -l nazwa sterownika

Nie trzeba podawać mu ścieżki bo znajduje się on w C. Przykładowo dla napędów podpinanych do kontrolera IDE płyty głównej polecenie będzie:

idetool -l a1ide.device

Zakreślono podane wyniki – kolejne są to: najlepszy obsługiwany tryb PIO / najlepszy obsługiwany tryb DMA / obecne ustawione wartości

Na podstawie tego można skorygować ustawienia w U-boocie.

Wyświetlanie zawartości pliku

Komenda TYPE i podany plik ze ścieżką do niego, np.

TYPE S:Startup-sequence

wyświetli zawartość skryptu startowego

Podanie wersji pliku

Komenda VERSION i podany plik ze ścieżką do niego, np:

VERSION DEVS:printer.device

poda wersję sterownika drukarki

Czyszczenie ekranu

Komenda CLEAR

Jak zmienić domyślny rozmiar okna CLI

W katalogu System jest plik Shell.info, wystarczy kliknąć właściwości tego pliku czyli Information i zakładkę Ikonka by dostać się do parametrów.
Będzie tam linijka typu: WINDOW=CON:50/50/600/400/AmigaShell/CLOSE

Domyślny rozmiar to szerokość ekranu monitora mimo że pisze 600, samo okno też nie jest wysokie – ale nie każdemu to odpowiada.

Pierwsze dwie liczby określają miejsce pojawienia się okienka liczone od lewego górnego rogu. Kolejne dwie to szerokość i wysokość okienka.

Przykładowo ciąg liczb 500/200/750/500 daje mi na monitorze 1680 x 1050 otwarcie okienka na środku.

To już każdy może pokombinować metodą prób i błędów jakiej wielkości chce mieć okienko i w którym miejscu na ekranie ma się pojawiać.

Ustawienie będzie działać przy odpalaniu przez ikonkę Shell na AmiDocku, natomiast nie będzie jeśli stworzymy skrót na AmiDocku i damy ścieżkę i do CLI albo do ikonki Shell.info gdzie są parametry.
Tak samo nie będzie działać to ustawienie przy uruchamianiu CLI  z okienka poleceń bo wtedy uruchamia się z pominięciem parametrów podanych w pliku info.

Skąd czerpać wiedzę?

Można użyć komendy:

HELP nazwa polecenia

Ale to nam nie wyświetli wszystkiego – można łatwo sprawdzić że niektóre mają opis a niektóre nie wpisując :
HELP CLEAR
HELP ASSIGN

Można pod Workbenchem wejść do katalogu System i kliknąć w Help – jest tam opisana większość poleceń, które właśnie w „graficznym” trybie wygodniej się przegląda niż wpisując zapytania w konsolę.

Dokumentacja jest w całości po angielsku w katalogu Documentation, podzielona na katalogi  – najlepiej zacząć od podkatalogu C, a w nim od pliku shell. doc

 

To bardzo wybiórcze i skromne przedstawienie DOS-a Amigi. Miało na celu pokazać „z czym to się je” i że może być przydatne.

Polecam zapoznać się z książkami na ten temat (są także po polsku) oraz z dokumentacją dostarczoną z systemem.

Reklamy

1 thought on “AmigaShell”

  1. Uzupełniając jeszcze kwestię wklejania warto dodać że konsola obsługuje również mechanizm przeciągnij i upuść, co jest całkiem przydatne jeśli chcemy wykonywać operacje z jakimś plikiem głęboko ukrytym w strukturze katalogów (po prostu łatwiej jest przeciagnąć ikonkę niż wpisywać ręcznie przydlugą ścieżkę dostępu).
    Co do komendy list to nadmienię że znany polski amigowiec Piotr „Zap” Zadora, napisał kiedyś konkurencyjną komendę Aztree, która ma nieco większe możliwości.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s